In al het naderende On Stage geweld een rustpunt…. Album review van Rogier Noort.

Voor mij is het de eerste keer dat ik The XX hoor. Ik kende de band helemaal niet. Wellicht de beste manier om een recensie te schrijven. Niet gehinderd worden door een mening of voorkennis.

The XX is dan ook origineel. Tuurlijk zijn er parallellen te trekken met andere bands, maar dat ga ik niet doen.

Een relatief jonge band met een redelijk succesvol eerste album (XX) en een tweede album (Coexist) dat net uit is.

Coexist

The XX gaat met een langzaam, maar gestaag tempo door Coexist heen. Het is dan ook een plaat die je altijd op kunt zetten.

Met de koptelefoon op komt het brede spectrum van geluid goed tot zijn recht. In de auto geeft het een relaxed gevoel wat het opvreten van de kilometers kinderspel maakt, of je tot bedaren brengt wanneer je in de file staat. En thuis op de achtergrond tijdens het diner of luider wanneer het enige dat je wilt doen is naar goede muziek luisteren.

Beladen

Het tweestemmige van Romy Madley Croft en Oliver Sim is altijd ingetogen en geeft een beladen sfeer aan de plaat. Iets wat voor mijn gevoel wellicht iets te depressief kan worden. Eén remedie is simpelweg een andere plaat opzetten om later weer eens terug te keren naar Coexist.

Al met al is het.., een lekkere plaat van een coole band. Dat klinkt natuurlijk heel cliché, maar ja.., een dichter ben ik niet.

 

Beluister Coexist op Spotify